Schrijfopdracht 2, Betoog

Betoog invoering sociaal leenstelsel

Wat afgelopen maanden een veelbesproken onderwerp is geweest, is dat de studiefinanciering wordt afgelast. Dit jaar is het laatste jaar dat beginnende studenten hun studie vergoed krijgen door de regering. Vanaf één september 2015 moeten studenten dit zelf gaan betalen. Er zijn uiteraard bijna geen studenten die zich dat zomaar kunnen veroorloven en daarom zal het sociaal leenstelsel worden ingevoerd. Bij het sociaal leenstelsel sluiten studenten een lening af die ze na hun studie moeten afbetalen. Dit is naar mijn mening een hele radicale beslissing met verstrekkende, en vooral negatieve, gevolgen

Toegankelijkheid onderwijs

Door de invoering van het sociaal leenstelsel wordt de toegankelijkheid van het hoger onderwijs aangetast. Er zullen minder jongeren uit gezinnen met lage inkomsten gaan studeren, doordat zij bang zijn voor een grote schuld die ze niet kunnen afbetalen. Veel scholieren, zoals ikzelf, gaan bij zichzelf na of een studie wel zo'n grote investering waard is. Een studie geeft in Nederland immers geen garantie op een baan en velen zien op tegen zo'n schuld. Ook is er grote kans dat deze scholieren minder door hun ouders zullen worden gestimuleerd om te gaan studeren uit angst voor al de extra kosten. Het is echt enorm zonde om alle kennis die deze jongeren bezitten, niet te benutten. Door deze zaak zal het verschil tussen arm en rijk in Nederland toenemen. Immers, als scholieren uit armere gezinnen niet gaan studeren hebben ze minder kans op een goedbetaalde baan.

Geld lenen kost geld

Er wordt gezegd dat het terugbetalen van deze schuld niet zo erg is als het lijkt, omdat de rente laag is en de periode om het af te betalen lang, namelijk 35 jaar. Dit is inderdaad zo. 35 Jaar is een hele redelijke tijd voor de afbetaling. Maar we moeten er wel rekening mee houden dat ook al is de rente laag, het blijft rente. Het te betalen bedrag blijft alsmaar groter worden naarmate de tijd vordert. Daarom is het eigenlijk ook een nadeel dat studenten na hun studie zo veel tijd krijgen om hun lening af te betalen. Afgestudeerden zouden denken dat ze nog alle tijd hebben om te betalen en staan niet stil bij hoe groot het uiteindelijke bedrag kan worden. De kans bestaat dus dat studenten van nu, pas vele jaren later de negatieve gevolgen van het sociaal leenstelsel zullen merken.

Ik vind bovendien dat het vreemd is dat de overheid überhaupt jongeren die willen studeren bijna verplicht om te lenen. Het hebben van schulden blijkt immers zo gevaarlijk dat sinds 2009 op elke lening een waarschuwing moet worden gegeven. We kennen allemaal de kreet “Let op! Geld lenen kost geld.” Wil de overheid iedere jonge student gaan opzadelen met iets waar ze zelf voor waarschuwen? Ik vind dit heel vreemd.

Ook denk ik dat veel studenten niet beseffen dat ze door te gaan studeren, zich vastketenen. De toekomst ligt niet vast, het kan altijd alle kanten op. Veel mensen vinden dat juist fijn. Als dit niet zo zou zijn wordt het leven maar voorspelbaar, saai. Maar door een zodanig grote lening af te sluiten op een leeftijd waarop je nog geen idee hebt wat je staat te gebeuren, zorgt ervoor dat je blijft vastzitten aan het verleden. Wie wil studeren mag vast gaan wennen aan het idee dat de komende dertig jaar in het teken staat van de schulden uit het verleden.

Er zijn dus vele redenen om het sociaal leenstelsel niet in te voeren en te blijven bij de studiefinanciering. Er zullen meer studenten blijven studeren en dus zal er minder kennis verloren gaan. Ook kunnen jongeren met een schone lei aan hun volwassen leven beginnen, zonder bezig te zijn met schulden uit hun verleden. Het invoeren van het sociaal leenstelsel is dus geen verbetering voor de samenleving. 

Schrijfopdracht 3, Uiteenzetting (versie 2)

Echtscheiding in verschillende tijden

Op twaalf september 2014 was de nationale Dag van de Scheiding. Uit de cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek blijkt dat tegenwoordig een op de drie huwelijken uiteindelijk uitloopt op een echtscheiding. De Dag van de Scheiding is ingesteld om meer aandacht te vragen voor deskundige begeleiding bij scheiden.

Echtscheiding in de geschiedenis

Vroeger keek men heel anders tegen scheiden aan. Om te begrijpen hoe echtscheiding in elkaar zit, moet men eerst kijken naar het huwelijk. In de Klassieke Oudheid trouwde men zelden uit liefde, dit was hoogstens een pluspunt. Men trouwde eerder voor de bruidsschat, om de band tussen twee families te versterken of om de familienaam te laten voortbestaan. Uithuwelijking was dan ook de normaalste zaak van de wereld. Doordat het huwelijk niet op liefde gebaseerd was, was er ook veel sprake van overspel. Overspel door de man was heel gewoon, terwijl als de vrouw dit deed, zij ter dood kon worden veroordeeld. Zoals waarschijnlijk wel bekend is bij jullie, was een vrouw totaal onderwerpen aan haar man. De man was dus de baas over zijn vrouw en kon zomaar van haar scheiden als hem iets niet aanstond. Echtscheiding kwam dus ook vrij vaak voor in de Klassieke Oudheid.

Dit is in tegenstelling tot de late middeleeuwen. In de middeleeuwen bij het grootste gedeelte van de bevolking het christendom centraal. De kerk was voor een onontbindbaar huwelijk en probeerde echtscheiding dan ook te verbieden. Volgens teksten die zijn overgeleverd uit de 11^e eeuw, kon niets anders dan het overlijden van een van de partners de huwelijksband verbreken. Overspel en onvruchtbaarheid waren dus geldige redenen tot scheiding. Deze regels werden niet overal geaccepteerd, maar echtscheiding werd hierdoor wel zeldzaam in de middeleeuwen, eerst bij het volk en later bij de adel.

In de 17e en 18e eeuw was echtscheiding alleen mogelijk in geval van overspel. Dit kwam wederom door de invloed van de kerk en doordat de vrouw financieel afhankelijk was van haar man. Het christendom was het algemene geloof en over het huwelijk staat in de bijbel het volgende: “Ze zijn dan niet langer twee, maar één. Wat God heeft verbonden, mag een mens niet scheiden” (Matteüs 19:6)

Echtscheiding nu

Halverwege de 20e eeuw zorgde de toename van welvaart en betere sociale omstandigheden ervoor dat een vrouw beter alleenstaand kon leven. Ook werden vrouwen steeds minder als onderworpen aan hun man gezien. Vrouwen kregen steeds meer gelijke rechten. De stap naar echtscheiding kan sindsdien makkelijker gemaakt worden.

Het aantal echtscheidingen neemt sindsdien sterk toe. Volgens het CBS nam sinds het begin van de 20e eeuw het aantal toe van 600 tot 34.000 per jaar. Dit zou kunnen komen doordat men tegenwoordig in Nederland steeds vaker in het huwelijksbootje stapt uit liefde. Er ontstaan hoge verwachtingen die tijdens het huwelijk vaak omslaan in bittere teleurstellingen. Echtscheiding wordt tegenwoordig ook steeds normaler gevonden. Er zijn tv-programma's over, zoals “Divorce” en “Echt scheiden”. Men kijkt tegenwoordig dan ook niet meer zo gek op als vroeger wanneer een stel bekend maakt te gaan scheiden.

Uiteraard zitten er ook nog verschillen tussen de verscheidene culturen en geloven in Nederland. Zo is echtscheiding onder de streng gereformeerden en onder de aanhangers van de islam nog steeds zeer zeldzaam.

De normen en waarden over huwelijk en echtscheiding veranderen dus steeds. Een voorbeeld hiervan is dat het aantal scheidingen tegenwoordig flink stijgt. In verschillende tijden en culturen wordt er anders tegen aangekeken. Maar dit is niet zo gek: tijden veranderen, echtscheiding kennelijk ook.

Schrijfopdracht 3, Uiteenzetting

Schrijfopdracht 3, Uiteenzetting

Echtscheiding in verschillende tijden

Op twaalf september 2014 was de nationale Dag van de Scheiding. Uit de cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek blijkt dat tegenwoorden een op de drie huwelijken uiteindelijk uitloopt op een scheiding. De Dag van de Scheiding is ingesteld om meer aandacht te vragen voor deskundige begeleiding bij scheiden.

Echtscheiding in de geschiedenis

Vroeger keek men heel anders tegen scheiden aan. Om te begrijpen hoe echtscheiding in elkaar zit, moet men eerst kijken naar het huwelijk. In de Klassieke Oudheid trouwde men zelden uit liefde, dit was hoogstens een pluspunt. Men trouwde eerder voor de bruidsschat, om de band tussen twee families te versterken of om de familienaam te laten voortbestaan. In de Oudheid, maar ook in het begin van de middeleeuwen kwam scheiden vaak voor. Dit is in tegenstelling tot de late middeleeuwen. De kerk was voor een monogaam en onontbindbaar huwelijk en probeerde echtscheiding dan ook te verbieden. Dit is niet gelukt, maar monogamie en onontbindbaar huwelijk werden uiteindelijk wel standaard, eerst bij het volk en later bij de adel.

In de 17^e en 18^e eeuw was echtscheiding alleen mogelijk in geval van overspel. Dit kwam weer door de invloed van de kerk en doordat de vrouw financieel afhankelijk was van haar man. Het christendom was het algemene geloof en over het huwelijk staat in de bijbel het volgende: “Ze zijn dan niet langer twee, maar één. Wat God heeft verbonden, mag een mens niet scheiden” (Matteüs 19:6)

Echtscheiding nu

Halverwege de 20^e eeuw zorgde de toename van welvaart en betere sociale omstandigheden ervoor dat een vrouw beter alleenstaand kon leven. De stap naar echtscheiding kan sindsdien makkelijker gemaakt worden, ook omdat het niet meer verboden is door de kerk

Het aantal echtscheidingen neemt sindsdien sterk toe. Volgens het CBS nam sinds het begin van de 20e eeuw het aantal toe van 600 tot 34.000 per jaar. Dit zou kunnen komen doordat men tegenwoordig in Nederland steeds vaker in het huwelijksbootje stapt uit liefde. Er ontstaan hoge verwachtingen die tijdens het huwelijk vaak omslaan in bittere teleurstellingen.

Echtscheiding wordt tegenwoordig ook steeds normaler gevonden. Er zijn tv-programma's over zoals “Divorce” en “Echt scheiden”. Men kijkt tegenwoordig dan ook niet meer zo gek op als vroeger als een stel bekend maakt te gaan scheiden.

Over huwelijk en echtscheiding zijn dus steeds veranderende normen en waarden. Het aantal scheidingen stijgt tegenwoordig flink. In verschillende tijden wordt er anders tegen aangekeken. Maar dit is niet zo gek. Tijden veranderen, echtscheiding kennelijk ook.