Schrijfvaardigheid: publieksgerichtheid
Beste redactie van het NRC Handelsblad,
Op 24 mei 2012 verscheen in uw blad het artikel WIJ WILLEN
LES VAN SLIMME EN COOLE LERAREN, NIET VAN ‘ZESJES’ , geschreven door Casper
Horsch e.a. Ik wil daar graag op reageren.
Om te beginnen deze bewering: “Het is niet zo vreemd dat het
lerarentekort nog niet is opgelost door leraren een bonus te geven. Het streven
moet niet zijn om mensen aan te trekken die voor een paar euro’s extra in de
maand wel voor de klas willen zitten, maar om academici aan te trekken die het
niet alleen voor die eurootjes doen, maar ook voor de waardering, uitdaging en
maatschappelijke relevantie van hun baan.” Hierin ben ik het volkomen met
Casper Horsch eens. Het is erg belangrijk dat kinderen en jongeren goed
opgeleid worden. Immers, de kinderen van nu, zijn de volwassenen van morgen.
Daarom vind ik het niet kunnen dat er leraren voor de klas staan die niet de
juiste mentaliteit hebben.
Het volgende waarop ik wil reageren is dit: “Een leraar
wordt daarentegen gezien als onderbetaald en ondergewaardeerd door zowel
leerlingen als de samenleving.” Hier ben ik het niet mee eens. Je kunt niet
alle leraren over één kam scheren, elke situatie is anders. Natuurlijk zijn er
leraren die worden gezien als onderbetaald en ondergewaardeerd. Maar dat is
lang niet bij alle leraren zo.
In het artikel wordt ook voorgesteld om in Nederland het
Finse model in te voeren. Dat houdt in dat het veel lastiger moet zijn om
leraar te worden en dat alleen de goede, hoogopgeleide studenten ervoor in
aanmerking komen. Daar sta ik volkomen achter. In Nederland lijkt het alsof
iedereen zomaar leraar kan worden en is het daarom niet speciaal als je leraar
bent. Als het beroep leraar alleen maar voor een bepaalde selectie studenten
weggelegd is, zal het steeds belangrijker en populairder worden.
Met vriendelijke groeten,
Anna-Wil Blokland
