"Onze cliënten kunnen vaak veel meer dan men denkt"
Door: Anna-Wil Blokland
Ik vroeg aan
mijn zus, Denies Blokland, of ik haar mocht interviewen over haar baan. Ze wilde graag
meewerken, dus we zoeken een plekje in het huis op waar ik haar rustig kan
interviewen. Met een heerlijk bakje thee en een ontspannen sfeer beginnen we te
praten.
Denies werkt
in het werk- en activiteitencentrum van Delta Psychiatrisch Centrum in
Poortugaal. Ze wilde daar gaan werken omdat ze daar bezig zijn met het gezonde
verstand van de cliënten en niet alleen met de beperkingen. ‘Want,’ zegt ze,
‘onze cliënten kunnen vaak veel meer dan men denkt. Met de juiste begeleiding
willen we juist dat positieve in hen naar boven halen.’
‘Het leuke aan mijn baan vind ik dat
je vaak ziet dat mensen echt iets leren’
Op haar
gemiddelde dag leest Denies eerst de rapportages van de cliënten die ze die dag
gaat begeleiden door. In die rapportages staan allerlei gegevens van de
cliënten en dingen waar eventueel rekening mee moet worden gehouden. De rest
van de dag begeleidt ze cliënten met verschillende cursussen. ‘Vaak gaan we ook
buiten de afdeling, bijvoorbeeld naar het Albeda-college waar sommige cliënten
een cursus volgen.’ Ook werken de
begeleiders samen met de cliënten aan bepaalde doelen die ze stellen.
‘Het leuke
aan mijn baan vind ik dat je vaak ziet dat mensen echt iets leren en dat er
vaak echt ontwikkeling is’, verteld Denies vol enthousiasme. Maar ze vindt het soms lastig om zich in te
leven in het ziektebeeld cliënten. Denies: ‘Sommige gedachtes of gewoontes zijn
voor mij gewoon onbegrijpelijk.’
Om dit werk
te doen heb je dan ook een aantal kwaliteiten nodig, zoals je kunnen inleven in
anderen en je eigen gevoelens onder controle kunnen houden. Ook moet je echt
stevig in je schoenen staan, want soms dreigt een bepaalde situatie uit de hand
te lopen en dan moet je dat wel aankunnen. Denies maakt regelmatig bizarre
dingen mee, maar daar kan ze niet over uitweiden. ‘Vanwege de privacy van onze
cliënten’ zegt Denies.
Respect
Ten slotte
vraag ik haar of de cliënten haar wel respecteren, ondanks haar jeugdige
leeftijd. De meesten accepteren Denies wel als begeleider. ‘Het is één keer
gebeurd dat ik een “klein kind” werd genoemd door een cliënt die het niet kon
hebben dat ik een bepaalde regel hanteerde. Maarja, dat kan gebeuren’
Alle vragen
zijn gesteld, de thee is op en het interview is afgerond. Hartelijk bedankt
voor je openheid, Denies!
